In de mantel van de nacht
Schitteren stadslichten zacht
Een zee van gloed, stil en wacht
Op verhalen, nooit gedacht
Tussen beton en dromen
Waar mensen samenstromen
De stad, nooit echt te vatten
Levend in haar schaduw-patronen
Elk licht een fluistering, een ziel
In de donkerte, waar tijd verstilt
En de nacht ons samenbrengt, zo subtiel
Onder stadslichten, prachtig en onvervuld