In de mantel van de nacht,
fluisteren sterren geheimen zacht.
Een kosmisch lied, zo oud en wijs,
een melodie van ijs en vuur,
gesponnen uit het donkerste uur,
brengt ons dichter bij het paradijs.
Tussen dromen en ontwaken,
waar gedachten vrij en ongetemd raken,
daar dansen wij onder het hemels blauw,
met sterrenstof in ons haar,
voelen we ons even zeldzaam en zeldzaam waar,
in een universum zo oud en trouw.
En als dan de ochtend breekt,
en de nacht haar geheimen weer versteekt,
dragen we de herinnering mee,
aan die sterrenflonkering, zo teer,
als een belofte van nog meer,
in elke nacht die volgen dee.