Uit de knoop:
Ik zit in de knoop,
de draden geven mij geen hoop.
Ik begin gewoon achterstevoren,
want de knoop lijkt verloren.
Je kan het al raden,
ben verstrikt in een warboel van draden,
Om uit de knoop te komen lijkt een eindeloos begin,
één waar ik maar niet van win.
Ik word moe van het trekken aan dezelfde draad,
ik weet me even geen raad.
Ik lijk wel onoplosbaar als een raadsel zonder slot,
alsof zelfs de tijd niet weet wat te doen met dit lot.
Aan iedere lus hangt weer een nieuwe twijfel vast,
waardoor elke poging tot loskomen voelt als een zware last.
Ik zit zo strak verstrengeld in mijn eigen garen,
alsof de dagen ongemerkt veranderen in verloren jaren.
Maar ergens tussen de draden die ik niet meer overzie,
schuilt vast en zeker een losse draad die ik vandaag misschien zie.
Alsof ik niet weet waar ik moet beginnen met trekken,
elke draad trekt mij mee naar andere plekken.
Hoe meer ik aan het trekken ben hoe strakker alles sluit,
alsof iedere weg naar voren mij weer terug fluit.
Waar ligt het begin van de draad die ik ben kwijtgeraakt,
wanneer is deze knoop zo groot en zwaar gemaakt.
Misschien ligt de oplossing niet aan het einde van deze rit,
maar in het leren houden van de knoop waarin ik zelf zit.
N
Uit de knoop: Ik zit in de knoop, de draden geven mij geen hoop. Ik begin…
