vingers glijden langs gekrulde randen
gezichten verstild in sepiatinten
papa's lach, mama's ogen
weer even levend tussen mijn handen
stilte ademt door elk verkreukeld moment
waar de tijd zijn grenzen heeft vergeten
vingers glijden langs gekrulde randen
gezichten verstild in sepiatinten
papa's lach, mama's ogen
weer even levend tussen mijn handen
stilte ademt door elk verkreukeld moment
waar de tijd zijn grenzen heeft vergeten