In kartonnen dozen, onder lagen stof,
liggen flarden van vergeten levens,
stilgezet in grijstinten en sepia.
Elke foto, een venster naar het verleden,
waar lachende gezichten en oude liefdes
ons herinneren aan vergankelijke tijden.
Zij fluisteren verhalen, lang vervlogen,
van zomers die eeuwig leken te duren
en winters die de wereld verstilden.
Zo blijven oude foto's, door generaties heen,
de stille getuigen van ons bestaan,
een echo van wat eens was.