Weinig
Hoe voel je je?
Die vraag krijg ik nu regelmatig.
Nu dat het uit is tussen ons,
Nu dat omstanders het weten.
'Ik weet het niet. Weinig.' antwoord ik dan.
Ze kijken me raar aan.
'Weinig? Geen verdriet of woede?'
'Jawel, maar, gewoon weinig.'
Dan val ik stil.
Ik voel wel dergelijk iets.
Verdriet dat jij er niet meer bent,
Woede dat jij nu met haar bent,
Jaloezie dat jij nu van haar bent,
Angst dat ik het alleen niet kan,
Vrijheid dat ik niet meer van jou ben,
Waardering voor de anderen om mij heen,
Blijheid dat ik op mijzelf kan focussen.
Ik voel dus echt wel dergelijks iets.
Maar dit is allemaal in mate,
Dit is allemaal maar een klein beetje van wat ik voel.
Verder?
Verder voel ik weinig,
Verder voel ik niks,
Helemaal niks.
Het voelt niet alsof ik wat mis,
Het voelt niet als een gebrek,
Het voelt niet als een gat wat ik moet vullen,
Het voelt niet als een stukje wat is verdwenen.
Het voelt alsof wat mist al heel lang mist,
Alsof het gebrek er al langere tijd was,
Alsof het gat er al langere tijd was,
Alsof het stukje al langere tijd was verdwenen.
Misschien is dat ook zo.
Misschien was wat miste al gemist toen wij nog samen waren,
Misschien was het gebrek er al toen wij nog samen waren,
Misschien was het gat er al toen wij nog samen waren,
Misschien was het stukje al verdwenen toen wij nog samen waren,
Misschien was jij al weg toen wij nog samen waren,
Misschien was zij er al toen wij nog samen waren,
Misschien was ik al weg toen wij nog samen waren.
Ik denk dat dat is wat ik voel.
Het besef dat wat mist al mistte voordat we het besluit hadden genomen,
Het besef dat het gebrek er al was voordat we het besluit hadden genomen,
Het besef dat het gat er al was voordat we het besluit hadden genomen,
Het besef dat het stukje al was verdwenen voordat we het besluit hadden genomen,
Het besef dat wij al uit elkaar waren voordat we het besluit hadden genomen.
Dus als iemand nu vraagt:
'Hoe voel je je?'
Dan antwoord ik met:
'Hoe ik me voor de beslissing voelde. Weinig.'
N