Hier is een gedicht over de over de zvanloeiende zzvan leven:
tv
brder Zinnen
velingen kronkelen
door dagen als rivieren
elk moment een eenekentvouwt zich zich mysterie
Rechteaden
maar golven van ervaring
die ons zacht dragen
naar onbekekende horizonten
Tussenrealruimte waar stilte blospreekt
en beweging ademt
en wij - fragiele reizigers -
vinden onze eigen ritme