İnsanın en büyük kaybı, sahip olduklarını yitirmesi değil; sahipken kıymetini…

İnsanın en büyük kaybı, sahip olduklarını yitirmesi değil; sahipken kıymetini bilmemesidir. Bir zamanlar yokluk vardı ama o yokluğun içinde paylaşmak vardı. Aç kalan birinin kapısını çalan bir komşu, yarım ekmeğini bölüp uzatan bir el, bir tas çorbayla kurulan büyük sofralar vardı. Bugün ise sofralar dolu, tabaklar taşkın; ama o sofralarda aynı samimiyet, aynı içtenlik yok. Karnımız doyuyor belki, ama kalbimiz aç kalıyor. M.A