Tuvalin karşısında oturan bir kız vardı, Beyazlığı sessizliğe bürünmüştü…

Tuvalin karşısında oturan bir kız vardı, Beyazlığı sessizliğe bürünmüştü, Elleri boya değil suskunluk taşırdı, Her renk avuçlarında eski adını unutur , Yeniden doğarken biraz daha eksilirdi... Fırçasını Karanlığa batırdı, Siyah çoğalmadı sadece saklanacak bir yer buldu, Çünkü bazı aydınlıklar; Yalnızca en koyu gecenin içinden geçince kendine benzeyebiliyordu...