Zaman, en mahir hırsızıdır kalbin, Önce sesini çalar benden, sonra…

Zaman, en mahir hırsızıdır kalbin, Önce sesini çalar benden, sonra gülüşünü. Geriye sadece dilsiz bir boşluk kalır; Hangi kapıyı kapatsam, rüzgârın sızar içeri. Adın artık bir isim değil, içimde bir mühür, Her sustuğumda yankılanan o derin gürültü... ​Vuslat dediğin belki de hiç gelmeyecek olan o bahar, Ama ziyanı yok, ben kışında da ısınmayı öğrendim, Çünkü senden geriye ne kaldıysa, en çok eksilendi diğer yanım...