okul bahçesi evimizin önüydü,
pencereden çocuklara bakıp,
o bayram sevincini yaşamak,
gerçekten büyük mutluluktu.
ve yıllar önce çocukluğuma!
dönmek ve o günleri hatırlamak,
gerçekten gözlerde acıydı.
çaresizliğin bayramı olsa gerek,
şimdi bandocu çocukların gösterisini,
izlerken içimin hala yandığını biliyordum.
ve özlemle o bandocu ben olmalıydım.
öyle vurmalıydımki bağırışlarımı susturmalıydım.
şimdi anlıyorum 23 nisanları…
zengin aile cocuklarının bayramını,
ben gibi bandocu olamayan fakir çocukları,
bir milyonu veremeyen o bayramsız kalan sabahı
bu bayramı çocuklara armağan eden Atam.
sen değilmiydin makamına köy çocuğunu oturtan,…
şimdi 23 nisanlarda o makama kodaman çocuğu oturtan!
kolej çocuklarıyla büyük stadlarda gösteri yapan o bakan…
bırakın 23 Nisanı tüm çoçuklar kutlasın.
hep bayrak sallayan olmasın o fakir çocuklar,
engüzel şiiri okusun o ben gibi yürekli çocuklar,
hepbir ağızdan söylensin o 23 Nisan marşları…
belki ben bandocu olamadım.
yeşil çimli o stad da gösteri yapamadım.
çocukluğumun bayramını kutlayamadım.
benim yerime kutlansın… o çocukluk bayramları,
doğduğu günü belli olmayan,
çocukluğunu hiç yaşayamayan,
hayatında hiç evlenmeden savaşan
hiç kendi çocuğunu sevemeyen
tüm dünya çocuklarına bu bayramı yaşatan Atam.
Öğretmenim;
siz kıyafet param olmadığı için,
beni bayrama 1 gün kala bando takımından çıkartınız...
ve o bayramı bana yaşatmadınız. şimdi o fakir çocuk,
bir bando takımın tüm kıyafetlerini,
o fakir aile çocuklarına bağişladı...
gerçek yaşamdam
23 nisan 1994
©byde
B