Hoşgeldin Ağustos, bu seni dördüncü kez yâdedişim.
Dört yıldır bulamadığım huzurun nefretime hazmedişi.
Ben sana kapılar açarken nasıl üstüme yıkılan duvarları görmemişim.
Aldığım tesellileri soğutup içime atmışım ama sönmemişim.
Yağdırma yağmurlarını üzerime bugün üşüyorum Ağustos.
İçimdeki boşluk dört kilometre her yıl uzayan bir uzun yol.
Bu şehirde büyüdüğüm bir dost, kaldırımda ağladığım bir sokak yok.
Bu cümleyi bitirirken ıslandıysa yanaklarım, bu şehrin sevgisi karnımı etmemiştir tok.
Gidiyorsun baba zihnimden, nefret ettirme soyadını ismimden.
Ne olmuş yani adımı unutan birini yıllarca yazacak kadar yüzsüzsem?
Bu satırların tadını çıkar, atacağım bir gün seni de, sesini de zihnimden.
Beni özleyeceksin bir gün, o gün içimde biten özleminde yıllar geçecek üstünden.
(Annemle babamın ayrıldığı günün yıl dönümüne ithafen yazılmıştır)
©zeynepizm
Z