Yapmak istediklerimle yapamadığım şeyler arasında , sıkışıp kaldığımı hissediyorum çoğu zaman .
Derin uykuların bile dindirmekte zorlanacağı , uzun yürüyüşlerin bile fayda sağlamakta yeteriz kaldığı günlerde kayboluyorum .
Tedavimin nerede ve nasıl olduğunu bilmeden sadece yazarak içimden atmak istediğim her neyse onu dahi becermekte güçlük çektiğim günlerim kovalıyor birbirini .
Yaşam ile ölüm arasında verdiğim bu derin savaş her hücremi ayrı etkilerken normal kalmaya veya normalmiş gibi davranmaya çalışmak tüketiyor beni .
Normal değilim çünkü ; Normal olamam , zihnimde her gece bir sürü fikri misafir ederken , hayatın önüme sunduğu zorlukları aşmaya çalışırken , mevcut olduğum konum ve beynimin içindeki özgür düşüncelerim çatışırken , içimde kimsenin bilmediği ölüler ve sağlar dolaşırken , duyğularımı günden güne yok edip mantığımla hareket etmeye çalışırken normal olamam .
Yazmaya çalışırken ve ifade biçmimin içindeki hiçbir şey bir diğerine benzemezken , içimden atmak istediğim ve ağırlıgında boğulup kendi kendime bile itiraf etmekte zorlandığım şeyler karşısında en önemlisi herkese benzetilmek için verilen tüm çabaların karşısında kendim olarak kalmaya çalışırken çok yorulduğumu hissediyorum çoğu zaman .
Açıkcası ne yazdığımı bilmiyorum neden yazdığımı da , yazdıklarımın bir şeyleri degiştirip degiştirmeyecegini de ama yazmak istiyorum inatla kusmak isteyen bir çocuk gibi içimdeki her neyse çıkarmak istiyorum .
Galiba büyüyorum ve bu çok acıtıyor gerçeklerle yüzleşmek , çocukluğumdan beri hayalini kurmaktan hiç bıkmadıgım o hayallerden vazgeçmek içimde son direnişlerini sağlayan umudumun ölümünü izlemek , en korkunç filimlerden bile daha korkunç .
Yaptığım her şey evrenin koca bir tokadı olarak çarpıyor yüzüme , bazen pes etmek ve direnmek içerisinde yok oluyorum .
Söylemek istediklerim elbette bu kadar değil ama size en açık haliyle anlatabileceklerim bu kadar .
©edbytcihnm
E