aşkımız adımlarımızda soluklandı.
sen yürüdükçe gölgemiz,
hep ardımızda saklı,
artık yürürken iki gölge bu aşkın tek hakkı.
hayatı yaşamak istiyorum,
engelleri önüme koyarak,
ne kadar değerli olabilirsinki,
çekil önümden gölge yapmaa yeter,
kim anlarki,beni boşuna konuşuyorum.
sinirlerim yıpranmış,artik dayanamiyorum.
üzüntülerimin önüne gülücükler ekliyorum.
öyle bakiyorum aynaya gölgemden korkuyorum.
nasil bir ruha sahibim ki kimse sevmiyor,
sevenlerin gözlerine baktığım gibi eriyorum,
onlarin varlığından habersiz ölüyorum.
herkesten kaçarken gölgem terk etmiyor beni...
haykırışlarimla bağırıyorum.
yaşamak sabahı iki zeytinle yapmak değil,
az corba söyleyip iki ekmek yemek değil,
akşama aç yatip sabaha cikmak değil,
yanimdan ayrilmayan gölgem
depresyondaki tek neden değil...
©byde
B