Doğmak, büyümek ve ölmek...
Belki de bu üç kelimeydi yaşamı özetleyen.
Ufak adımlarla annene yada babana yürüyerek başlarsın hayata...
Sen ne kadar büyüdüm desen de hep onların korunmaya muhtaç meleğisindir.
Zaman geçer o ufak çocuk büyür güzel bir kız yada genç bir delikanlı olur...
Geleceği için planlar yapıp hayaller kurar, aşık olur, sever, sevilir.
Koruyucu melekleri gözlerinden dahi sakınıp, korumaya çalışır.
Korunmaya muhtaç melekleri her ne kadar istemese de...
Ve bir gün çakmak, çakmak gözleriyle ellerine gelip yaş***** yaşama sevinci katan.
Ne kadar büyüse de gözünde hiç büyütemeyeceğin korunmaya muhtaç meleğin ellerinden yitip gider.
O kadar hayaller, kurulan planlar bir anda hiç olup gider o cansız bedenle.
'' Tek gerçek ölümdü belki de öylesine acımasız, öylesine çaresiz ve öylesine sonsuz...''
N