bende dün o parktaydım,
bir kaldırım taşına oturmuş,
baka kaldım,gülen yaşıtlarıma,
iç çektim,içimdeki çocuksuzluğa...
kiminin ellerinde anne elleri,
kiminin kolları baba omzunda,
kiminin elinde topu kaykayı
kimi arkadaşının seslenişinde,
kim dediğime bakmayın şanslı yaşıtlarım,
onların mutluğunda hayallerini ,
düşler,kendime katar yaşarım ben,
buradan bakmayla çocuk olunmazya,
salıncağa koştum,baktım dolu,
hep ben sallayan oldumya,
öyle bizim oyun sevgimiz,
olsun dedikçe hızlı salladım,
sallanan mutlu ben daha mutlu...
hayat işte alacağımız,olsun,
kaderin böylesi utansın, çocuk,
top oynayanlar vardı öylece izlerken acaba biri çıkarsa,
beni oyuna alırlarmı diye
düşünürken,
dışarı çıkan uzak toplara koşar,
uzaktan topa vuruşlarımı,
alisamiyende oynayan HAGİ sanar kendimi öyle topa vururdum,
dedimya biz kendi dünyamızda
çocukken mutluyduk,
çocuğun zengini fakiri olmaz,
imkanı olur yada olmaz,
annesi ve babası olur olmaz,
imkanınız çok diye herşeyi sunarken,hiçbirseyi olmayan
o çocuğu düşünüp,olur yada olmaz şeylerin farkında olunuz.
©byde
B