Sonbaharın son yaprağı olmasan da, eyzan yerden yere savruldun. Gökyüzünün bulutlara yakın olmayan yerinde kendini avuttun lakin bir şimşekle beraber tekrar şehre düşmeye mahkumsun.
İlkbaharda açsam ne fark ederdi ki, onunda sonunda hüzün, acı, keder yok mudur? Soluksuz bir şekilde sevsem seni nolur ki, sanki sonunda mutluluk, huzur, umut çoktur.
Kışın en soğuk, en soğuk, en buzul olan yerinde de olsam kalbimdeki senin sıcaklığın eritti beni. Bana her türlü zararın vardı ama yine de annenim sevdiği gibi sevdim seni.
Yazın en sıcak, üzerinde kestane pişen ve yanık portakal kabuğu kokan bir sobanın artık kapatıldığı bir odada olsam nolur ki? Senin bana olan soğukluğun o kestaneyi tekrar pişirir, o portakalın kabuğunu en yanığından tekrar kokutur.
Dağda, bayırda, çayırda, olsam nolur ki
Sen varoldukça yaşar, sen yaşadıkça ölürüm
©1brah1m
S