Söndü kentin ışıkları, gönül sel.
Sessizligin yaklaşımı kötümser.
Çevirirdi bu zifiri gündüze ;
Karanlığıma bir ay gibi görünsen.
Bu zinhar fısıltıdır dönmeyene.
Ne denir öldürüp de gömmeyene?
Niyet etme sarılmadan, ölmeye de,
Ne denir vurulupta ölmeyene?
Ay utanır nur çehrene görünmez,
Güzelliğin saf ateşle örülmez.
Aşk varken hasret için ölünmez;
Aşık ölse aşk ateşi gömülmez.
Yıldızlarla nöbetteyiz her gece,
Uyuyana karanlıklar tez geçer.
Sayıklanır isminde ki her hece;
Biter nöbet sabah beşi 5 geçe.
©zevah
Z