Bir zamanlar bir şair,
Aldı kalemi eline,
Yazmaya başladı,
Ufuktaki umutları..
Şiirin beyfendisi olmak,
istemişti hep,
Ve mahlasını şiirbey yaptı..
Amacı yüreklere hislere,
tercüman olabilmekti..
Yazdı uzunca bir süre..
Dostluklar biriktirdi,
Poemia diyarında..
Yazmaktan vazgeçme,
dedi her şiir yüreğe..
Bir zamanlar böyleydi,
İlk başladığında şiirlere..
günler,aylar,mevsimler,
birer birer geçerken,
Şiirbeyin üstad okuması,
arttı,Nazım Hikmeti,
Cahit Zarifoğlu'nu daha,
çok okur buldu kendini..
Bir hikmeti vardı elbet Nazım'ın,
Pek bir zarifti şiirleri Cahit'in..
Üstadları okurken,
Anlamaya çalıştı,
Şiirin beyi..
Bazen yürek odaları,
Karanlık olurdu sessizce,
Bazense aydınlanırdı,
Şiirlerin parıltısı ile birlikte..
Aşkı sorarsanız,
Orası dipsiz bir kuyu gibi,
Olurdu sözcüklerde..
Sözlükler bile anlamazdı,
Düştüğü düşlerde..
Zaman su misali,
aktı şiir nehrinde..
500.şiir nasip oldu,
Birgün şiirbey'e..
Tüm dostlara ve şiir yüreklere selam ve teşekkürlerimi sunarım,
Umarım daha nice şiirlere hep beraber~~
©şiirbey
Ş