Yazıyorum yine kalemim kırık kâğıdım ise ıslak
Söylüyorum içimden duygularım karışık
Ağlamaklı olan gözlerimin önünde bir mum ışığı
Arkasında saklanan bir tebessüm birde sen
Dokunuyorum
Kalbimin en kırık noktalarına canım acırcasına
Bir tutam pamuk koyuyorum kapanmaz bedenimin tam ortasına
Birazda üflüyorum işte bi nebze olsun geçer diye
Ama yinede vazgeçemiyorum seni severken acı çekmekten
Korkuyorum aslında severken acıya dayanamayıp terketmekten
Ama yinede yazıyorum belki sıkılırsın sende beklemekten
Sonra bir derviş edasıyla oturuyorum köşemde
Yazdıklarım dökülüyor dudaklarımdan
Yanında gözyaşlarım eşlik ediyor
Kanayan bedenim ahenkle dans ediyor hayalinle
Gökyüzünü seyrediyorum dalıyorum hayallere yine yanimda hayalin
Ve birden tebessüm geliyor sanki umudunu kaybetme dercesine
Hemen odama koşuyorum ve adını karalamaya başlıyorum tekrar
Her satırımda seni yazıyorum benden başka okuyan olmayan kağıtlara
Sonra beğenmiyorum tekrar yazıyorum ama hep adının geçmesini sağlıyorum
Ayrılığın 566. gününde yine şarkımızı açıyorum
En çok sevdiğin çiçekleri Hasan amcadan gidip alıyorum
Sana gelirken çok yol katediyorum ama ulaşmak için acele ediyorum
Sana yaklaştıkça kalbimin çarpıntısını gözlerimde hissediyorum
Ve keskin bir toprak kokusu sarıyor etrafımı
Geldiğimi hissettiğini biliyorum ve koşuyorum sana doğru
Oturuyorum hemen başucuna ve günümü anlatıyorum sana
Sen sadece dinlerken ben içimi döküyorum
Bedenini bir daha saramazken, ben toprağını öpüyorum..
©caglarr
C