5 Şubat 2023 günlerden pazartesiydi dışarıda kar yağıyordu
Biz hiçbir şeyden habersiz kar tatiline seviniyorduk
"Ne güzel yarın okul yok bir gün daha tatil yapacağız"
Hayatın bize dediği,gözyaşlarınız bitene kadar ağlayacaksınız
Olacaklardan habersiz bir şekilde uykuya daldı bedenlerimiz
Sabaha karşı dört onyedi de hepimizin kalbi yıkılmaya başladı
İlk defa bir şeyi unuttuğum için gerçekten de sevinmiştim
Ama neşem çok uzun sürmedi bir telaş kapladı kalbimi
Sanki ona bir şey olmuştu sanki onu kaybetmiş gibiydim
Herkes çırılçıplak bir şekilde canını kurtamaya çalışırken
Ben kendi ailemi dışarı çıkardıktan sonra hemen koşmaya başladım
Onun evinin önüne gittim korktuğum başıma gelmişti
Evinin yarısı yok yıkılmış onu arıyorum bulamıyorum bir türlü
Gözlerim her yerde onu aradı sabaha kadar ama bulamadım
2 saat içinde evinin önüne 7-8 kere gittim yine de bulamadım
Sonrasında mahalleyi su basacak yalanını attılar ortaya
Mahalle sakinleri canlarını kurtarmak için başladılar kaçmaya
O gün 2 kilometre yağmurun altında çırılçıplak yürüdüğümü hatırlıyorum
Güvenli bir noktaya ulaştıktan sonra hemen ateş yakıp ısınmaya çalıştık
Kendimden önce ailemi sonrasında onu düşünüyordum
Telefonlarda çekmiyordu zaten kimselere ulaşamıyordum
Kalbim deli gibi çarpıyor aklım düşünmekten karıncalanıyor
Uykusuzluk,açlık bütün gücümü benden çalıp gidiyor
3 gün boyunca hiçbir şey yemeden bekledim sadece
Bekledim birileri bana ulaşsın beni merak etsin diye
Telefonlar çekmiyor kimse kimseye ulaşamıyor
Arkadaşlarımı düşünüyorum belki de enkaz altındalar
Belki de o karanlığın içinde yaşam mücadelesi veriyorlar
Kafam allak bullak hiçbir şey hissedemiyordum
Beklediğim korkunç senaryo gerçekleşmeye başladı
2 arkadaşım ailesi ile beraber hayatlarını kaybetmişler
Bu haberi aldıktan sonra ben ben olmaktan çıktım
Sanki deliye döndüm paramparça bir şekilde ağladım
Tek temennim ona bir şey olmamıştı ama o da yarım kaldı
Hayatta olmasına sevinirken üzüldüğünü öğrenince
Sanki kalbimi yerindən çıkardılar ağlamaya başladım
Onu mutlu etmeye çalışırdım ama nerede olduğunu bile bilmiyordum
Ve hiçbir şekilde onu mutlu edemezdim çünkü dostunu kaybetmişti,dostumuzu kaybetmiştik
Kaybımız vardı ikimizde paramparça ayaktaydık
Yardımlar gelmiyordu yanımıza bize ulaşmıyordu
Sanki kendi başımızın çaresine bakmak zorundaydık
Gerçekten çok istedim arkadaşım evine gidip onu oradan çıkarmayı
Ama elimden bi şey gelmiyordu dua etmekten başka bir şey yapamıyordum
Zaman acımasız bir şekilde yavaşca ilermeye başladı
Sanki olayın üzerinden bir ay değilde birkaç yıl geçmişti
Bu süre zarfında yürüyen bir ölüden farksızdım
Gerçi sadece ben değil herkesin kaybı vardı
Kimi sevdiğini kaybetmiş kimi arkadaşını kaybetmişti
Kimi annesini kimi babasını kaybetmişti
Kiminin evi yıkıldı kiminin tüm hayatı mahvoldu
Kiminin de hiçbir şeyi kalmadı tüm ailesiyle dünyayı terk etti
Kısacası 11 ilde yaşayan herkes birilerini ya da bir şeylərini kaybetti
Hepimiz dağılmıştık bambaşka memleketlere gitttik
Yeni taşındığım şehir hiç bana göre değildi
Bir iki ay deprem korkusundan doğru düzgün uyumadım
Herkes bana bir şeyler soruyor kimseye cevap vermiyorum
Çünkü özlediğim bir memleket bize sonsuz bir hasret bırakan giden arkadaşlarımız
En çokta onunla konuşmayı ona sarılmayı çok özledim
Gözlerimden o korkunç sallantı gitmiyor
En ufak sarsıntıda kalbim deli gibi çarpıyor
Ben birilerini kaybetmek istemiyorum artık
Herkesten uzak bunları yazarken gözyaşlarım içime akıyor
Kalbim atmaktan vazgeçti yaşayan ölüyüm ben
Bedenim ayakta ama ruhum yerlerde sürünüyor
©hengame
H