Yürüyorum prangalar içinde.
Bir kare duvar.
Elim kelepçe,ağzım mühür.
Gözlerim beni anlatmaya yetmez.
Şeytan mı beni esir tutan yoksa şeytan kılığındakiler mi?
Kalbim kan kırmızısı rengi karanlığın rengine bürünmüş bir kurt gibiydi.
Ellerim kaldırmam ne fayda?
Ben artık esirdim.
Kimseye bir söz söyleyemeyen bir aptalın teki gibiydim.
Ne kadar garip bir duygu aptal olmak.
Hayat seni içine çekiyor.
Ta ki gittiğin yere baktığın zaman yalnızlığın içinde kayboluyorsun.
Anlıyorsun hayatı tanıdıkça yalnızlığın güzelleştiğini.
Alıştın mı artık benim gibi tutsak aptalın teki olsun.
Kurtuluş ise yapboz parçalarında ki ışıkdan geçer.
Ş