Önce ağlamayı öğrenir insan
İlk nefesinde tadar acıyı
Ama alışmak istemez insan acıya
Hep kaçar bu büyük gerçekten
Evet gerçek olan acı mutluluk değil
çünkü mutluluk sarhoş eder insanı
Ve yine bir gerçekle acıyla biter mutluluklar
Çünkü acı daimken mutluluk geçicidir
Yüzümüzde mutluluğu hissederken insanlar
Yalnızca kalbimizi görenler anlar acımızı
Bir gülümseme yeter mutlu gözükmeye
Ama acısını tarif edemez insan
Belkide acı mutluluk gibi bir gülümsemeye sığacak kadar basit değildir
Ya da mutluluk kadar anlaşılır değildir
İnsan korkar anlaşılmamaktan
Dil söyler mutluluğu ama acı düğümler dilini
Hissettiren mutluluktur
Hissizleştirendir acı
Ve galiba hissizleştim
©keskin.
K