Acı

Akşam karanlıkta yürüyorum
Başıboş bir şekilde öylece
bakıyorum etrafa
Anlamsız bir duygu kapladı içimi
Yüreğimdeki sızı değil ateşti sanki
Ağlamak istiyorum ama
Ağlamanın acılarımı hafifletmeyecegini biliyorum
Sonra Yüreğimdeki ateşin sönmesini bekliyorum
Ama nafile bir türlü olmuyor , yapamıyorum,atamıyorum yüreğimden bu acıyı!
Acımı ne hafifletir,Yada yaram nasıl kapanır bilemem
Tuzla buz olmuş yüreğim ,eriyor içimde her dakika .
Dayanamıyorum bu acıya ölecek gibi oluyorum .
Ağlamak istiyorum hemde hunharca, acımı hafifletmese bile belki sana olan öfkemi dindirir diye,
Ne yazık ki öfkem her dakika daha da artıyor .
Kalbim acıyor ve ne yapacağımı bilemiyor haldeyim
Kendimi bir boşlukta hissediyor ve her an o boşluktan düşecekmiş gibiyim
Ve beynimde delice sorular ;
Hayat bu kadar anlamsız mıydı yoksa ben mi anlamıyordum ?
Bu kadar zor muydu acaba cevabı ?
Peki beni bu duyguya iten neydi ?
Ve daha fazlası. .
işte bu soruların hepsi aslında bizde saklı .Çünkü insanlar duygularını dışa vurmazlar . içlerinde hep bir kargaşa vardır belki bu yüzden bizde karmaşığızdır ve kafamız hep allak bullaktır.
Bu karmaşıklığa bir son vermek lazım ama nasıl ?
İşte bu sorunun cevabını siz kendiniz bulmalısınız ...
Çünkü bu acıyı yaşayan sizden başkası değil.
BaYSaK ♥ ♥ ♥.
©dilan13