Kahveyi acı severdim.
Hatta seni tanıdıktan sonra,
Şekeri de çıkarmıştım hayatımdan.
Yine de gidişin kadar acı,
Gidişin kadar tatsız,
Bir kahvede içmemiştim hiç.
Gitmekte özgürsün elbette.
Yıkılacak, kahrolacak değilim,
Umutsuzluğa kapılacakta.
Evet hayatımdan giderken,
Ezmediğin papatya kalmadı.
Kırmadığın kalp, yok etmediğin anıda.
Bak, şunu da unutma ki,
Yok ettiğin papatyalar yüzünden,
Toprak umudunu yitirseydi eğer,
Bir daha yeşermezdi ilkbaharda.
Biliyorum içtiğim her kahvede,
Seninle geçen anılar canlanacak,
Gözümün önünde birer birer.
Ama hissettiğim tek acı,
Kahvemin damağımda bıraktığı,
O acı tadı olacak sadece
Senin hatrın bende çok fazlaydı sen gittikten sonra sadece bir kahvenin kırk yıllık hatrı kaldı bende.
M