Sen vardın bir zamanlar gözleri aşk ile gülen kokusuyla sarhoş eden
bir ben vardım bir zamanlar sana baktıkça nefes alan hayat bulan
ne öyle deniz mavisi gözlerin vardı ne güneş kadar sarı saçların
bir gamzen vardı sağ yanağında bir de benin vardı sol göğsünün üzerinde
şimdi farkettim aslında sen dışında ne çok şeyi unutmuşum ben buralarda
seni unutmak mümkünmüş gibi korkardım her bir günün sonunda
adını yazardım kağıtlara eşyalara maslara her şey bana seni hatırlatsın diye ne saçma
sen bana en yakın noktadaydın zaten kalbimin en çok acıyan yanında acı unutulur muydu hiç
alışır insan acısına da asla unutmaz derdin bana
uzun saçlarının kokusu geliyor bazen burnuma ne hikmettir bilinmez bir can geliyor bana
dallarım çiçek açıp yeşeriyor bir anda
nasıl da seviyorum seni hala
bir kuru yatakta tenin miskin sarhoşluğunda buluyorum her gece kendimi rüyamda
korkuyorum aslında son bir kez daha görmeden seni ölürüm diye burada
seni sabaha kadar izlediğim o son gece geliyor aklıma nefesini duyuyorum kulaklarımda içime çekiyorum seni bir çırpıda
eğer bir kez daha göremeden ölürsem seni o sağ yanağındaki çukura gömsünler beni belki biraz huzura ererim orada ...
©tuba.
T