Tekrar tekrar aynı acılar çalıyordu kapımı
Dünyada kimsecikler duymuyordu ruhumdaki şu acımı
Bu acı kalbi delip desecek kadar Yakıcı
İzler bırakıyordu bu acı ruhumda Kalıcı.
Bilmiyorum tekrar örmeli miyim upuzun duvarlarımı?
Sevdiklerim umursamıyordu yüreğimi kezzap gibi yakan acılarımı.
Her sefer yeniden bölüyor benim uykularımı.
Artık korkunç kabuslar alıyordu yerini rüyalarımın.
©merve70
M