Duydun mu anne,
Arsızın,
Huysuzun,
Laf anlamazın biri,
Devrildi yğreğime de yıkıldım anne.
Her körebe de ebe,
Her saklambaçta ilk yakalanan benim anne,
Düşmekten dizleri yara bere içinde,
Acılar içinde kıvranan benim anne.
Her ayrılıkta boynu bükük bırakılıp,
her karanlıkta yalnız bırakılan da benim anne.
saymadım kaç geceyi sabahla birleştirdiğimi,
sayamadım hiç sırtımdaki izlerimi.
Canım çok acıyor be anne,
dayanırım diyorum,
bu da geçer diyorum,
geçmiyor be annem.
kimse sen gibi saramıyor yaramı,
kimse sen gibi şefkat göstermiyor anne,
herkes en acıyan yanımdan vurup gidiyor.
dayanamıyorum anne.
yıllarca ağladım,
hıçkırdım,
bağırdım,
duyan olmadı,
yirmi ikimde kırk oldum,
kırıklarla doldum,
kırk yerinden çöktüler umudumun boğazına,
kırkıma gelmeden, kırkıma kırıklar biriktirdim anne..
©meveddet
M