Mecnun tek terk edilmişliğim var şu hayatta.
Belki ailem var evet, beni çabadan kurtaran.
İyi olmak bu dünyada toplamda verilmiş en kötü özellik, şahside ise melek tarzıdır.
Bataklıkta bir dala tutunmuşum kurtaranım yok.
Eskiden özlediğim yağmurlar yağası özlüyor.
Çamurunda kaybolub gidesim geliyor.
Zaman daraldıkca titreme yapıyorum.
Karamsarlığamı gidiyorum gelecektenmi geliyorum belli değil.
Tek kalınca sahra çölünde bir kurumuş ağaç gibiyim.
Su damlasını özlemiş şimdi ben ne mutluluk peşindeyim.
Leylanın terkedilmiş özlemini hatırlıyorum içimde.
Açılmayan acı anketler, okunmaya hasret mektuplar.
Kelebek olmuş uçub gitmek istiyorum.
Bir gün güzel hayellere sahip huzur arayışında gonca bahçesinde papatyalara konan bir melek gibi sanki.
İnanılır gibi aşk-meşk bizim görevimiz değil anlaşılan.
Bir sigara tiryakiye saplanmış umutlar.
İçki düzenim kolay, süz bana bir kadeh.
Sarhoş yazacağım bu mazlumu ahh söyleyerek.
Dolaşacağım acıyken gülüp kahrımdan parlayan yıldzılar gibi.
Söneceğim yeni hayat başlarken bana cehennemi tesvir eden bir sabahlar gibi.
Akşam olacak sakinliğe hazırmış sanki.
Gece düşecek yıldız tek rüyalarımı ışık saçacağım.
Böylece imha edilen görev sona erecek.
Yine ben içim egzoz dumanı çökerken.
İçki ile hayellerimde süsleyeceğim.
Bir umut dileği olmazmış sarhoşca uyuyacağım.
©gönülyazar
E