ağlasam geri dönüşü olmaz kalmışım
yalnızlar rıhtımında etrafım yalnız
yüzlerle dolu bir şiir sesleniyor bana
seni anlatmamı istiyor nedesem ben
her defasında gözyaşımı döküyorum
acıların tarifi yok yanmışım içimden
el olmuyor beni tutup çıkartacak ki
karanlığın en dip köşesinden çaresiz
doluyum hayat ben yoruldum bilsen
can veriyor nefesim ruhum soğuktu
durgundu bugün hava sanki esmiyor
hasret rüzgarları başımda neden bu
kadar zor ki yaşamak anlamsız kaygı
sesim bir mermi gibi deşiyor duvarlar
yıkılır üzerime üzerime paramparça ki
bedenim meçhul ordan oraya değistim
yalnız ben değil yalnızlık içimde suskun
uyku beni ben uykuyu arar oldum artık
giden gelmez bunu kabullenmem lazım
C