Toprak bugün ne kadar da vefasızsın öyle.
Nerde başımı kaldırdığımda doğan güneş?
Nerde binyıllık yaşlı çınar, nerde gölgesi?
Nerde gözümü açtığımda gördüğüm rüyam?
Nerde her nisan şırıl şırıl yağan o yağmur?
Yıllar var ki sularım hep boz bulanık akar.
Hep bir hayalin kucağında vururlar beni.
Hep en güzel düşüm de çalar kapımın zili.
Bir mazlumun acıklı hikayesi midir bu!
Bir bebeğin anne karnın da katledilişi!
Bir çocuğun karanlığa haykırışımıdır?
Vallahi arş titrerdi feryadımı bir duysa.
Ölüm intihar ederdi kıymazdı bu cana.
Ateş, tanısaydı beni yanmazdı bir daha.
Atım bana burak, gökyüzü miraç olurdu.
Çölde hayat bulurdu en güzel papatyalar.
Duysaydı sesimi yarılırdı kızıl deniz.
İsyan ederdi iklimler bütün coğrafya’ya.
Unutulurdu eskimeyen bütün şarkılar.
Kimse anlamadı beni, var sende anlama.
Bir seher vaktin de gideceğim buralardan.
Dönüşü olmayan bir yol bu son virajdayım.
Artık hangi bakış beni benden alabilir.
Hangi dokunuş bana umut olur bilmem ki!
Çalmasın ecelden başka hiç kimse kapımı!
Ne yar gelsin, nede giden onca şeyden bir haber.
Geçti artık kapanmasın bu kanayan yaram,
Elimde kamçım olsun, göğsümde bir madalyam...
Gökhan KÜÇÜK
27.04.2019
23:44
İSTANBUL
©gokhan29
G