Bir kadın tanıdım, ruhu yaralı, Dört duvar arasında, kaderi zalim. Pencereleri çivilenmiş, umutlar hapsedilmiş, Kapılar kilitlenmiş, çaresizlik diz çökmüş.
Acı dolu bakışları, yansımış duvarlara, Sessiz çığlıklar kopmuş, yankılanmış sessizce duvarlarda. Hayata küsmüş kalbi, umuttan yoksun, Kurtuluş tek çare diye fısıldamış karanlığa.
Ve sonra bir karar vermiş, son çaresizlikle, Tatlı canına kıymış, karanlığa gömülerek. Bir ip kopmuş, bir hayat son bulmuş, Acımasız duvarlar arasında, bir ruh sönmüş.
Geriye kalan boşluk, hüzün ve pişmanlık, Bir kadının dramı, unutulmaz bir anı. Bu şiir bir yankı, bir çığlık olsun, Kadına yapılan zulme karşı bir ses olsun.
Artık yeter susmak, artık yeter sessiz kalmak, Birlik olup haykırmak, bu zulmü yıkmak. Her kadın özgürce yaşasın, sevgiyle ve saygıyla, Bir daha asla olmasın, karanlığın gölgesinde böyle bir dram.
©hasanbey.
H