Çığlıklarımız birbirine karışmıştı...
Karalara bürünmüştü herkes...
İçimiz paramparça bir cam parçasının tuzla buz olması gibi...
Yüreklerimiz buruktu...
Sanki dünya başımıza yıkılmış gibiydi...
Hıçkırıklara boğulmuştuk...
Söyleyecek cümle bulamıyorduk...
Bu acımasız hayat seni bizden almıştı...
Ellerimiz kelepçelere vurulmuş gibi hiçbir şey yapamıyorduk...
Öylece bakakalıyorduk sana sadece;ey güzel yürekli çocuk...
Dünya artık canileşmişti,senin bu şekilde gidişine sessiz kalıyordu...
Hayatın dahi acıması kalmamıştı...Dili lal olmuş bir insan misali sadece susarak izliyordu...
Aslında bizlere ders verip uyarıyordu bizleri...
Ama bizler artık birer cani haline gelmiştik...
Herşey karşısında hiçbirşey olmamış gibi sessizce izliyorduk olan bitenleri...
😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢😢
©şewatari
Ş