İçte biriken sözcükler dağladı .
Söylense kulaklar ,
Söylenmese dilhun karalar bağlar .
Var mıdır ki bir tedavisi , ilacı .
Duman oldu uçtu sislere karıştı ,
Anlaşılmasın gizlensin diye .
İçin için ağlamak zorundalığından ,
Yandı gönül bağı , sustu dağlar taşlar .
Yumdu gözlerini kaçırdı bakışlarını ,
Kırık döküklerlere karşın .
Göğe kaldırdı başını sakince ,
Maviliklerden umut ummak için .
Ne çare olurdu bu saatten sonrasına ,
Gömüldü artık kalbin derinliğine .
Kanata kanata sessizce ,
İşte buna da göz yumdu .
Bilinmezlik dehlizinde boğulacak ,
Çırpındıkça belki batacak .
Kor ola ola , olacak , o da belki ,
Unutmayacak ama ölü gibi yaşayacak .
Belki bir aşk için , belki de ölüm .
Benzerinin acısını göme göme ,
Soluksuz gecelerde nefessiz kalırken ,
Yaşamından bir gün daha eksiltirken ,
Sonsuzluğu amaçlayarak bekleyecek...
K