Yâre yazdığımızın haddi hesabı yok,
Her kalem tutuş onun içindir.
Nedir derlerse bu aşk, bu muhabbet böyle çok,
Yârin bize aczimizi gösterdiği içindir..
...
Öyle ya, aciz olmasaydım eğer, üstüne şiirler yazdığım, ağıtlar döktüğümü getirebilirdim kendime. Aciz olmasaydım eğer.. bulurdum onu, bulurdum ve bırakmazdım. Aciz olmasaydım, onuda kendime aşık ederdim, benim kadar sevdirirdim, aciz olmasaydım eğer...
Her şiir bana, benden bana aczimi itiraf eder, anlatır. Bir kız yapar bana en büyük nasihati. Bir kız ki adı Elif, gönlümdeki Seher...
Acizim, çünkü o yok yanımda. Acizim, getiremiyorum onu, acizim sevdiremiyorum kendimi. Acizim, binlerce kez, milyonlarca kez yazsam kafi değil, acizim... Bana kimse Aciz olduğumu söylemedi, hep yaparsın edersin, başarırsın, güçlüsünler... boş telkinler..
Ama o bana gelmeyerek, beni sevmeyerek, aslında bana en büyük nasihati yaptı. Ve her şiirde bana yeni bir itiraf şansı verdi..
O yüzden bırakın yâri seveyim,
O dur beni seven, nasihat eden,
Değildir kulağıma yalan telkinler seren,
Beni sevipte sevmeyen, yâri seveyim..
©feslisair
V