yıkılmayı bekledim
koca çınar gibi düşüp kalmak istedim
tutanacak dalı tutanları peşimden sürükleyip
benimle yok olmalarını diledim
beddualarım yerini bulmadı
insanlar güçlenirken aciz kaldım
çaresizlik örtü toprağım oldu
mutluluk yüzümden okunsada.
ağıtlarım kendimi buldu.
aslında iyi ve masum'dum
zamanla kendimi unutdum.
kısa ömrümde başkalarını
mutlu etmek çabasıyla günlerimi harcarken
yapılan ihanetlerle
dört bir yana savruldum
aldırış etmedim zamanla düzelir dedim.
kayıp geçenleri sakin kalıp izlerken
acizliğimi öğrendim.
©atilla0330
A