gözlerimi dünyaya açtığım günden itibaren, zamanın varlığımdan alıp götürdüklerine...
Dalgaların arasında unutulmuş bir sahil
Fırtına beni oraya atıyor
Etrafta alışılagelmiş bir sessizlik
Bana hala yaşadığımı hatırlatıyor
Yol almıştım bilinmeyen ufuklara
Fırtına patlak veresiye uzaklardaydım
Bir noktaya hapsolmuş anlık bir neşeyle
İşte yine o eski ufak adadayım
Bir çocuk olabildim son kez
Kalan günlerini paylaşıyoruz güzel adanın
Omuz omuza son günbatımını izliyoruz
Ada da kurbanı olmuş geçen zamanın
Suyumu, ekmeğimi sen verdin ada
Kabullenebildiğim tek gerçek sensin
Nafile gözyaşlarım düşüyor adanın üstüne
zamana yenik düşen geri gelsin
Hiçbir yerim yok yabancı kıtaların üstünde
Dönüşü olmaz bir kez çekince çapayı
Geçerken okyanusun şiddetle çarpan göğsünden
Belki tekrar göremeyeceğim karayı
©opapa
O