bir kaldırım kenarında
düsüncelerimin derinliğinde boğuluyorum
bu devrin insanı değilim
onlar caddenin ışıltısına dalarken
gözüm mendil satan çocuğa ilisiyor
onlar kalabalıktan geçip giderken
cöp toplayan amcaya dalıp gidiyor gözlerim
bölünsem bin parçayada
tutsam her birinin elinden
zoruma gidiyor birileri yağ torbası gibi gezerken
ufacık çocukların bir deri kemik kalması
ufacık çocuğun oyun oynamasi gerekirken
ekmeğinin peşinden koşmasına
adelet değil bu
bazı çocukların oyun oynarken
bazı çocuklarının izlemesi
benim çok zoruma gidiyor
adalet değil bu
©gökçekız
G