Gittin…
Sesin duvarlara çarpa çarpa sustu,
Gözlerin bir mezar taşı gibi soğuk,
Ellerin artık kimleri sarıyorsa,
Ben o elleri de, o teni de unutamadım…
Gittin…
Kapılar yüzüme çarptı her sabah,
Aynalar adını fısıldadı usulca,
Kimse bilmedi içimde ölenleri,
Kimse dokunmadı paramparça ruhuma…
Gittin…
Zaman durdu, şehir sustu,
Kimsesiz bir şiire dönüştüm ansızın,
Yaşamak denilen şey neydi ki artık,
Sen yoksan, dünya da yoktu…
Ve şimdi…
Sana anlatamadığım her şeyi gömdüm içime,
Ölüm gibi ağır, aşk gibi sessiz,
Bir dua gibi kutsal ve yarım…
Bir tek adın kaldı, o da kalbimde kanıyor…
©draven
H