Önceden hiç bilmedim adını şimdi benlerce kez sayıkılıyor dudaklarim
Gözlerin gözlerime takılınca güçlüszliğin geliyor aklıma beni sevmediğin sevmicen......
O zamanlar öylesine yıkılıyorum ki insan nasil gökyüzüne baktığı zaman bu küçük
Evrende çaresiz anlarsa onu düşündürüyor dudaklarından her çıkan kelime suya taş atmışçasına büyüyor içimde
Nereye gitsem yarı karanlık o çocuk sesin sonra senin hüznünü getiren gözlerin belki hiç bir zaman seni sevdiğini söylemicem ne sana nede başkasına
Fakat anlatamıyorum asıl korku galiba sevmek seğil onun arkasında gizledimiz sevilmemek korkusu
Bir çıkmazlığıa bir teseli arıyoruz kendimize belkide aynı korku Sevmek hiç birşeyi umursamadan bütün karanlıkları hiçe sayarak sevmek
E