Boş bırakıyorum hasretini sözcüklerle sığdıramadığım
Her sayfayı belki,
Ama suya ama bulutlara yazıyorum ismini.
Yıldızlarla çiziyorum suretini her gece,
Tertemiz bir dünyada.
Gök kuşağına iliştiriyorum gülüşlerini,
Rengine renk katsın diye.
Sonra bir sonraki sayfaya takılıyor ellerim,
Belki bir ümitle…
O da bomboş!
Her şey artık bu sayfa gibi benim için,
Sen olmayınca.
Her şey boş ve anlamsız!
©mesutberk
M