Gecenin karanlığında, dikdim gözlerimi gecenin endamı mağbedine.
Dilimde tek bir hece, aklımda binlerce düşünce.
Fısıldıyorum öylece, belkide alırsın diye beni mağbedine.
Geceler kavuşuyor gündüzlere, ben kavuşamıyorum senli benli günlere.
Günler bitiyor haftaları getirircesine, haftalar bitti aylar oldu seni beklercesine.
Yoruldum, her geceyi sabaha, her düşünceyi semaya ulaştırmaktan ayrı.
Yine güneş doğdu ve yine düşüncelerim engin denizlerde boğuldu.
ve yine dikildim yürüyorum, nereye gittiğimden habersizce.
Attığım her adımda sensizliğe kayboluyorum.
Ne denli yakınsa aradığım bakışların o denli uzaktı bana gözlerin.
Ardımda bıraktım bi yığın uykusuz geceler.
Nerelere kendimi alamıyorum sendeki beni.
©seyyahişai
S