Adı olmayan baharlar geldi
bu ne sondu ne de ilkti
boğazım hep imkansıza düğümlendi
varolmak,yokluğun habercisi
zaman boşluktaki ışık süzmesi
giriyor her yerden eskitmek için
içimizdeki cevheri
kaçmaya çalıştıkça daha da derine batıyoruz
kurtulamıyoruz
nereye saklasak yaşama sevincimizi?
hayata dair her şey ,sen ve diğerleri
bir kayık üstünde akıntıya bıraktık kendimizi
ne dışındayız aslında ne tam içinde
Güneş yakıyor ölü bedenlerimizi
©ateşbaz
A