Affetmek bir merhem gibiydi,
Yaraları sarıyordu ruhumun.
Huzur getiriyordu kalbime,
Ve içimde bir bahar açıyordu.
Gözlerimdeki yaşları silerken,
Sevgiyle dokunuyordum yüreğime.
Kırık dökük duvarları onarıyordum,
Ve umutla doluyordu içimdeki oda.
Affetmek, bir denizdi içimde,
Dalga dalga yayılıyordu her hücreme.
Geçmişin ağırlığını bırakıyordum geride,
Ve yeni bir sayfa açıyordum hayatta.
Bir insanın en güzel hali belki de bu,
Kendine ve başkalarına lütfetmek.
Affetmek, yüreğin en derin köşesinde,
Sevgiyle büyüyen bir çiçek gibiydi.
©hasanbey.
H