Merhamet etmem gerek içimdeki saf çocuğa
Onun suçu değildi aşık olmak imkansız doruklara
Sevmem gerek kalbimi besleyen nefretimi
Belki de bu yüzden affetmemem gerek herşeyimi
Bir kelebeğin rüyasıydı özgürlüğe kanat çırpmak
Yarın öleceğini bildiği halde çırpttı kaç defa
Bu kadar kötülük şeytanı bile korkuttu tanrım
Sen affetsen bile ben affetmem bu kullarını
Birgün onları affedersem kendimi affetmem
Benliğimden vazgeçerim bu zalimleri affetmem
Umut dolu kalbimi yaktı küllerini savurdu yüzüme
Karşıma geçip aşktan bahsetti bana günümde
Hangi dalganın etkisinde kaldın da kıyıma geldin
Hangi fırtına savurdu da hayatımı bitirmeye geldi
Ödül mü ceza mı karar veremedim bendeki yerini
Ağlamaya gülmeye değer miydin çözemedim
Gelirken söylediğin sözler nefes olurken çiğerime
Giderken aldığın kalbim zehir oldu yara tenime
Ama yolun açık olsun çok şey öğrettin bedenime
Yaşarken nefes almamayı öğrettin benliğime
Çok diken battı sana çıkan yolda ayaklarıma
Hırsımı alamadım bedenime de zarar verdim
Tanrım bu son dileğim olsun tükenen kalemimde
Sen affetsen zalim olanları ben affetmeyecem
©hasgan
H