Bana bir bak Afrodit, gözlerimin içine, derinliklerime bak Kendimi geceleri esen rüzgarda uçuşan yapraklara benzetiyorum En çok kış mevsimini seviyorum, çünkü ben de soğuğum Gecekonduların balkonları darağacından farksız Her seferinde aynı banka oturuyorum, sanırım totemim oldu artık İnsanları bakmadan kalp atışlarından tanıyabiliyorum. Tuhaf hissediyorum Afrodit, bana yol göster. İnsanlar neden yalan söyler? Ya da neden hiçbir şeyi önemsemezler? Ben başaramıyorum Afrodit, hiçbir şeyi unutamıyorum. Az önce bir yalan söyledim, işlerim var dedim O’na Aslında tek yaptığım şey oturup düşünmekti. Düşünmek bir iş midir Afrodit? Eğer öyleyse gerçekten çok işim var Ama ben en çok seni düşünüyorum.
Ah Afrodit! İnsanlar neden hep aynı? Beklentilerle bekleyişler arasında kaldım. Beni buradan çok uzaklara götür, dünyanın sonuna… Sen en sert rüzgar ol, ben de en hafif yaprak. Beni götürmen daha bir başlangıç Ne olur yüz üstü bırakma beni. Ben sadece kendim olmak istedim Sende kendimi bulmak Gözlerinin ışığı yoluma ışık olsun Belki böyle varırım dünyanın sonuna.
Sen hep haklısın Afrodit, Bunu itiraf edince sana gülümsüyorsun bana. Şehre bir baksana, her yer hayal kırıklığı misali. Şehir karanlık, şehir yangın yeri…
Gözlerin her şeye sebebiyet Gözlerin Afrodit, kapatma boğuluyorum…
©kayhaneren
K