Mütevazı bir taşın yanında,
Bir ağaç olmanın mutluluğuyla yaşıyorum
Kollarım, mezarlığın havasında süzülür
Burada hatırana dikilmiş gibi,
Vahşi, kültürsüz, özgürce büyüyorum.
Bir kuş şarkı söylemeye gelir,
Bizim sadık şarkılarımızdan
Kışların cılız güneşi altında
Hüzünlü, acı, tatlı.
O ağaç, o kuş sen ve ben:
Sen, hafızamda yokluk, ben se o gelgitler
Ve bütün zamanlarda rekor.
Senin yanında
Tekrar yaşamak, ölümsüz olmak!
Tekrar yaşamak için, ağaç olmak!
Beklemek hiçlik, ve de soğuk,
Ve bütün bedenimde . . .
Ama aşkın hafızamda hep taze...
©mustafaks
M