Ağaç yağmurdan karda kaçamaz
Hepsini çeker
Ya insan neden sevgiyi kabullenmez
Elinin tersiyle iter yalnız kalır
Kendiyle baş başa kalır
Mapus kapılar ardına
Gizler kimliğini susar karamsar dır
Şükretmeyi bilmez ahuzar eyler
Viran eyler kendine dünyayı
Uyanması çok geç vakit alır
Asırlardır sukuttur dili
Yalan bir rüyadadır kalbi
Kan ponpalamayı çoktan unutmuştur
Hayat perdesi gözünün feri kadar
İnce ve derindir cıkmaz sesi
Ah insan yüreği ipek mendildir
Tez kırılır incilir yıpranır
Uçan kuşun bile haberi olmaz
Söz ben isem yüreğim sevgimdir
©zeremce
_