Ah ne güzeldi bu ağaçlar...
Ben büyürdüm boyum uzardı sırf ben ona dokunamayım diye...
Her seferinde benden uzun...
Çok...çok uzun olurdu...
Geceleri korkar yatamazdım bazen...
Camdan onu izlerdim...
Tüm korkum uçup giderdi birden...
Görünmez ışıklarımızı yakardı Gökyüzünden...
Arkadaşım olurdu benim...
Bazen küserdi bana ona su vermeği unuttuğumda...
Ona dertlerimi anlatırdım...
Deva olurdu meyveleriyle...
Sonra küçük kardeşim doğdu...
Hemen ona bir fidan aldım babamla...
Geceleri korkmasın...
Herkesten daha sıkı arkadaşı olsun diye...
©aygüneş321
A