Ağırdır yürek yükü, kim be bilsin’ki beni can’evimde sen olmayınca
Gün’yüzü görmemiş çocuk yüreğimin bir yanı, ne kalem yazar, ne kağıda sığar içimde biriktirdiklerim.
Dar/ağacında boğazımda yağlı ilmek, kabz etsede ruhumu ölüm.
Susmak çare değilsede susarım, üryan gecelerde avaz avaz bir çığlıksa duyulmuyorsa sesim.
Ve bir kelebeğin onuzlarında’ise hayatımın tüm yükü, ve artık göçmen kuşlar uğramıyorsa yurduma getirmiyorsa seni aklıma.
Hakkını verememişsem mutluluğun asılı kalmışsa yüzümde çocuksu gülümsemem.
Ağırdır yürek yükü, kim ne bilsin beni, can’evimde sen olmayınca...
Emin Barut
©eminbarut
E